Het gedichten archief van Lydia

Hoe lief ben jij

De existentiële vragen
Waar mijn brein zich over breekt
Gaan over dood en levensdagen
En de laatste tijd
Ook nogal over duurzaamheid
 

Een stemmetje in mijn hoofd
Staat op mijn kansel, preekt
Over wat ik moet, zal en belooft
Mij dan geloof, hoop, liefde
En wat ik verder bliefde.
 

Mijn duurzaamste ding
Ben jij, al een poosje
Dat is liefde, zonder ring
en niet gewaagd, niet durven dromen
Niet gevraagd en toch gekomen
 

Ik wilde je niet, maar had
Er geen say in, ze koos je
mijn hart en gaf zichzelf, dat
ging boven mijn macht
uit en ook boven gedacht
 

en nu moet ik balans opmaken
Hoe lief ben jij mij?
De stand van hartszaken
En van maag, lever, darmen
Alles ontregelt in jouw armen
 

Niet denken, genieten
Dag voor dag voor mij
Alleen maar nu en morgen lieten
Wij zijn voor wat het was
Overmorgen, dan weten we ‘t pas.
 

Eén ding blijft
Jij. Of twee: jij & jou.
Duurzaam bij mij, je ziel, je lijf
t verlangen en één existentiële vraag:
hoe lief ben ik jou vandaag?
 

Eén ding blijft:
Ik hou van jou.
 

© LL, 2009

Na de Vonk

We belandden op een
bankje
fraai uitzicht op de plomp

We praatten en we
merkten
dat de afstand verder kromp

Steeds dichterbij me
kwam je
je schouders en je dijen

En je leerde me ter plekke
volleerd
met woorden vrijen

Jij pakte mijn bagage
uit en
dook in mijn verleden

We praatten nog wat verder
het leek
onschuldig wat we deden

Er landde iets met veren
in ons
blikveld, op het water

Jij gaf me een college
over
vogels, bomen, later…

Er riep iets luid en hard
de plicht
bracht ons in de benen

Wankel, verbaasd, verdwaasd
finaal
verliefd tot onze tenen

Je arm om me heen was
alsof
dat voortaan zo hoorde
Beloften, conventies,
niets was
er nog dat ons stoorde

Hooguit dat het een dag
duurde
voordat ik je weer zag

Dromen deed ik over jou
des nachts
maar ook de hele dag

En ik ben zo vrij te
menen
Dat jij droomde over mij

Lydia, © 2005
Ook verschenen op muziek in de uitvoering van Zo Watt

Terug